روح تكانی- فرهاد صفريان

                                            آفتاب غزل؛سايه!

این غزلش را بسیار زمزمه می كنم. زمانی كه آقای افتخاری روزی یك آلبوم بیرون نمی داد در اثر جاودانه ای به نام شور عشق آن را در نهایت زیبایی تمام خوانده است.

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی
 چراغ خلوت این عاشق کهن باشی
 
 به سان سبزه پریشان سرگذشت شبم
 نیامدی تو که مهتاب این چمن باشی

 تو یار خواجه نگشتی به صد هنر ، هیهات
 که بر مراد دل بی قرار من باشی

تو را به آینه داران چه التفات بود
 چنین که شیفته ی حسن خویشتن باشی
 
 دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق
 وگرنه از تو نیاید که دلشکن باشی

 وصال آن لب شیرین به خسروان دادند
 تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی
 
 ز چاه غصه رهایی نباشدت، هر چند
 به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

خموش سایه که فریاد بلبل از خامی ست
 چو شمع سوخته آن به که بی سخن باشی.

سايه جان! رفتني استيم بمانيم كه چه
زنده باشيم و همه روضه بخوانيم كه چه

درس اين زندگي از بهر ندانستن ماست
اين همه درس بخوانيم و ندانيم كه چه

خود رسيديم به جان نعش عزيزي هر روز
دوش گيريم و به خاكش برسانيم كه چه

آري اين زهر هلاهل به تشخيص هر روز
بچشيم و به عزيزان بچشانيم كه چه

دور سر هلهله و هاله شاهين اجل
ما به سر گيجه، كبوتر بپرانيم كه چه

كشتي اي را كه پي غرق شدن ساخته اند
هي به جان كندن از اين ورطه برانيم كه چه

بدتر از خواستن اين لطمه نتوانست
هي بخواهيم و رسيدن نتوانيم كه چه

ما طلسمي كه قضا بسته ندانيم شكست
كاسه و كوزه سر هم بشكانيم كه چه

گر رهايي است براي همه خواهيد از غرق
ورنه تنها خودي از لجه رهانيم كه چه

ما كه در خانه ايمان خدا ننشستيم
كفر ابليس به كرسي بنشانيم كه چه

مرگ يكبار مثل ديدم و شيون يك بار
اين قدر پاي تعلل بكشانيم كه چه

شهريارا دگران فاتحه از ما خوانند
ما همه از دگران فاتحه خوانيم كه چه


                                              ! قاصد روزان ابری                                    

در دفتر همیشهءمن ثبت می شوی!