« قفسه درد» فیلمی از خانم «کاترین بیگلو» است؛اولین زنی که جایزه بهترین کارگردانی اسکار را برد و زن سابق کارگردان اوتار یعنی جیمز کامرون.این فیلم 6 جایزه اسکار گرفت از جمله بهترین فیلم،بهترین کارگردانی،بهترین فیلمنامه ارجینال، تدوین و صدا !
سلام
در ایام نمایشگاه کتاب هستیم و به عبارت دیگر بزرگترین رخداد فرهنگی کشور! دیدن چهره های آشنا، ذوق خریدن کتاب های تازه، بحث های پیرامونی با دوستان، همه و همه آدم را به طرف خودش می کشد و البته برای ما که اولین بار است کتابمان در نمایشگاه عرضه می شود، این حس ها پر رنگ ترند... .
عرض شود که از کتاب بنده هم (پنهان گریه ها) حدود 80 جلد باقی مانده و در انتشارات هنر رسانه اردیبهشت، راهرو 38، غرفه 38(انتهای شبستان) قابل تهیه است. سعی می کنم چند روزی نیز از ساعت 4 به بعد نمایشگاه باشم و خوشحال می شوم زیارتتان کنم.
اما دوستان دیده و نادیده ای هستند که چاپ اول کتابشان در نمایشگاه امسال عرضه می شود و هرکدام به نوعی حرفی برای گفتن دارند که به نظر من نباید از خریدشان غافل شد؛
1- "قرمز همیشه انار نیست" از رویا شاه حسین زاده - نشر هنر رسانه اردیبهشت
۲- "حق با تو بود" از مریم رزاقی – نشر فصل پنجم
3- "سونات بلوط" از جلیل صفر بیگی - نشر شاملو
۴- "سکسکه های یک مست" از شهرام میرزایی - نشر سخن گستر
5- "شاید مرا دوباره به خاطر بیاوری" از مژگان عباسلو - نشر هنر رسانه اردیبهشت
6- "چله تاک" از علیرضا بدیع – نشر فصل پنجم
7- "من شاعرم هميشه كمي هم كبوترم" از محمد ارثی زاد" – نشر سخن گستر
8- "یک بحث فمنیستی قبل از پختن سیب زمینی ها" از فاطمه اختصاری – نشر سخن گستر
9- " دو واو" از داوود ملک زاده – نشر فصل پنجم
10- " تا دست به واژه می زنم می سوزد" از مریم حقیقت نشر فصل پنجم
11- "گوشه ای در اصفهان" از جواد ذهتاب – دفتر شعر جوان
۱۲- " باران گرفته است زمان اب می رود " از مریم افضلی - نشر فصل پنجم
پی نوشت: لیست به مرور تکمیل می شود.
تبریک به ابوسعید مرضایی،آرش زنگنه و بامداد فلاحتی به خاطر این آلبوم ناب و پیشروانه!
به نقل از سید علیرضا میرعلی نقی در وبلاگ سه تار : "این آلبوم، اثری مدرن است. ولی غریب و بیگانه با ذائقه و فرهنگ موسیقی و شعر فارسی نیست، و اثری ایرانی و دارای روحیه ای اصیل است. اما تکرار و کلیشه سازی و بهره برداری از فرمولهای آهنگسازان معاصر نیست. ابوسعید مرضایی با شناخت روشنی که از تکنیک نوازندگی (با اجرای در حد وسواس)، تکنیک آهنگسازی، شعر فارسی و نیز تجربه گروه نوازی و صدا برداری دارد، فضایی تازه، شنیدنی و حاوی حس های لطیف و آشنا را عرضه کرده است. اگر این روند اندیشه و آفرینش و مراقبت تداوم داشته باشد، فضایی که او ارائه کرده، دیگر شخصی نیست و می تواند ماوای بروز اندیشه و احساس آهنگسازان از نسل او و بعد از او باشد که چنین زمینه ای را برای بیان حرف های خود مناسب می بینند."
ماهی روحم به اقیانوس هم راضی نبود/