"فارغ از اینکه در کجای جهان باشید و با چه زبان و آیینی،کافی است صبح که از خواب بر می خیزید و از پنجره‌ اتاق هرچند اجاره‌ای تان به بیرون نگاه می کنید، اندکی تامل کنید آن وقت حتی اگر مردم روستای کوچکی پیش شما باشند، هر یک نسبت به دیگری اختلاف های قابل تمایز دارند.
غزل همان «پنجره» است؛هر گاه شاعری از پس آن جهان مورد علاقه اش نگاه کند چشم اندازش با دیگر همسایگانش در سرزمین شعر متفاوت خواهد بود.
غزل های این دفتر تابلوهای رنگارنگ از جهان جوانی است آگاه به ظرفیت های زبانی و مضمونی این قالب و البته عاصی از باید ها و نبایدهای پیشین.فرزندی که نگران میراث غزل است اما خود را برای نگهبانی از این میراث موظف پوشیدن عبا و قبا و نعلین یا بستن زنار و دستار نمی داند.
جسارت های زبانی مشهود در دفتر «پنهان گریه ها» از نام مجموعه آغاز می شود و تا واپسین ابیات ادامه دارد.بادا که در دفترهای آینده،شاعر این تجربیات را به انجام و فرجامی روشن تر برساند."
این مقدمه ای است که شاعر بزرگوار و متبحر معاصر جناب آقای سیدضیاءالدین شفیعی بر دفتر حقیر نگاشته است که لازم می دانم صمیمانه ترین درودها را تقدیمش کنم به خاطر انتشار آبرومند این مجموعه و اینکه باعث شد من به خود ببالم که اگر این چند سال در برابر چاپ مجموعه ام مقاومت کردم او به عاقبتی چنین دلپذیر خرسندم کرد.
«پنهان گریه ها» در ۸۰ صفحه و ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات «هنر رسانه اردی بهشت» منتشر شد و در بر دارنده ی ۳۲ غزل برای هر سال زندگی شاعر و یک غزل مثنوی که مرور همین 32سال است می باشد. امید که مورد توجه دوستان و مخاطبان شعر بخصوص غزل قرار بگیرد.
 دوستانی که خارج از تهران هستند می توانند نشانی پستی اشان را بنویسند تا در اسرع وقت برایشان ارسال کنم.

 مرکز پخش :  تهران، خیابان سبلان شمالی، خیابان شهید نوری، کوچه شهید ترابی،پلاک ۳۹، موسسه هنر رسانه اردیبهشت. تلفن ۸۸۴۰۳۷۵۹

پنهان گریه ها در خبرگزاری کتاب(ایبنا)

طرح هایی بر دیواره ی غار

زبان مادری ام کردی است

با همه ی زخم های یک کارگر فصلی

ایستاده بر مرز ویرانی

نانم آجر است
 
آبم گل

خانه ام سنگفرش خیابان ها

شناسنامه ام این لباس مندرس از زمستان های طولانی است

زبان مادری ام کردی است

با تحمل باران های نیامده و

مزارع آفت زده و

گله ی کوچک گوسفندان لاغر و رنجور

که زاگرس را نشخوار می کنند

هیچ دشت سبزی

هیچ رودخانه ای

هیچ چشمه ای که دخترکان کوزه به سر

و هیچ جمع شادی

در قاب  پنجره های چوبی ِ این دیوارهای سنگی نیست

که صدای خنده ای

که "این رقص کردی است که زیباست"۱

دستی به کمر و

دستی به دستمال هزار رنگ ِسوار بر بال نسیم

انگاره ی مجلس ختمی ناگهان

خوابیده در پس پشت چشم ها

نه زن لچک به سری

نه دختری

نه چشمه ای

و نه آوازی در پس کوچه باغ های کودکی ام.

زبان مادری ام کردی است

با انگ بی بدیل قاچاق چی ال سی دی

قاچاق چی موبایل

        پارچه

            انسان!

بی آنکه بدانند چشمم را هزار بار بر قاچاق خنده بستم

ابرهای بارورمان را دزدیدند

زاگرسمان را سنگ کردند و نمای خانه هاشان

و درختانمان را هیزم شومینه هاشان

ما ماندیم و دره های عمیق اندوه

که برادرانمان را خوردند

و یعقوب های چشم به راه

ایستاده بر مرز ویرانی!

گلوله اي

هر بيت خشابي

و هر شعر موشكي

 كه خانهء تو را نشانه رفته است،

عاليجناب مستتر در لاي لالايي!

حرير نيلي يكدست آسمان در قاب،
پرِ پرندگي ام آي زير پا مانده

بريده از همه چيز و كشيده از همه كس
مهم نبود از اول كه مرده يا مانده...

جنازه اي شده ام راه مي روم گاهي
ميان خاطره هايي كه از تو جا مانده

وطن كه كوچهء بن بست نامرادي هاست
و خانه اي كه در آن يك جهان عزا مانده

درست اگر كه بگويم خرابه اي متروك
كه توي آن نه غريبه نه آشنا مانده

به احترام تو شايد ادامه دارد اين –
جنازه اين تهيِ لنگ در هوا مانده

و زير تودهء سنگين بغض خم شده ايم
دوباره عشق، تكاني به شانه هامان ده!

۱۰/۳/۸۷

 سلام. يكي دو هفته پيش ،چهار برنامه را در خدمت آقاي مرزبان بوديم در راديو فرهنگ و پيرامون ادبيات،ادبيات وبلاگي ،مالكيت ادبي و هنري  و كپي رايت و...صحبت كرديم كه خوشبختانه هر چهار برنامه پخش شد.حاصل اين گفتگو ضبط و پخش چند غزل از من در ابتدا و انتهاي برنامه ها بود كه آنها را اينجا مي گذارم :

با چتر آبيت به خيابان كه آمدي

دلم براي سرودن بهانه كم دارد

عشق در حيطه فهميدن ما نيست بيا برگرديم

مانده ام در شب اين جاده كمك مي خواهم

بين اين مردم سردرگم سرماخورده

بيا به خاطر ايمانمان به شك باشيم.

تا تو را در ازدحام کوچه ها گم کرده ام
ابرم و در لابلای شب تراکم کرده ام

 

باچتر آبی ات به خيابان که آمدی
حتماً بگو به ابر به باران که آمدی

 

اولين بارِ دلم نيست كه افتاده به خاك
شرمساراست زمين از دل خاكی تر من

 

  

"به عزیزم هانی قائدی حیدری"

لباس رزم شب،

گلوله باران ستاره ست.

لباس روح من اما

از چدن،

          آهن!

من نگهبان پاره اي اشياءِ غمگينم

در

ديوار

تفنگم

و مشتي آدم تاريك!

ازآن زمان که قسمت این آسمان شدم
تنهاترین کبــــوتر بی آشیان شدم

روحم در این زمینه آبی حرام شد
آواره چون برودت باد خزان شدم

بر من نخند این همه، سلاخ سینه چاک!
از دست تو روانهء این لامکان شدم

دل در خیال خام رسیدن به نور بود
ای شب! مجاب سفسطه ات ناگهان شدم

من همچنان کبودی بالم نرفته است
مردم! دوباره هم هدف سنگتان شدم

• ۱۸بهمن۷۸

هرم ِگرم نفسم يخ زده است از بس كه،
شانه ام خورده بر اين مردمِ سرما خورده

مي روم گريه كنم غربـت پر ابرم را
در دل سنگيِ خود، اين دل تيپا خورده

و غرور شب اين شهر نخواهد فهميد،
تا ابد قرعـه به نام شب يلدا خورده
*
كوچه ها را همه گشتم پيِ تو نامعلوم !
كو؟ كدامين درِ لب تشنه شما را خورده ؟!

بر تهي دستي بي حد و حسابم بنگر
دست كوتاه من از دست تو منها خورده...

• زمستان۸۰

چقدر اهالي اينجا به فكر خود هستند
کسی ندیده که باران غریب می ریزد

نخند! عابر عاشق! ميان اين كوچه،
كه صد نفر به سرت نانجيب مي ريزد

در اين برودت مطلق كسي چه مي فهمد
بهارِ آدم و حوّا ز سيب مي ريزد؟!

به ختم غائله گيرم مسيح هم آمد
دوباره گرد و غبار از صليب می ريزد.

* آذر۷۹

خورشید خانمی که شبم را مرور کرد
از امتداد خیس خیابان عبور کرد

به هر خطاي خود اقرار مي كنم اما
بداستفـــاده اي از اشتباهمان مي كرد

بـــــزرگ راه خوشيهاي تا ابد بوديم ،
اسير كوچهء بن بست آهمان مي كرد...

اگر چه در سرمان آفتاب و گرمي بود
خيال يخ زدگي در كلاهمان مي كرد

خلاصه عمر درازي مرا به بازي داد
همان غريبه كه چپ چپ نگاهمان مي كرد…

*
به اين بهانه كه تنگ است حجم آبادي
به اين بهانه كه سيرم از اين دل عادي،

مهار برهء دل را به گرگهـــــا دادم
و از نگاه خودم تا هميشـــــه افتادم

و اشتباه من اين بود زود دل بستم
به آن غريبه كه عاشق نبود دل بستم…

كسي غروب مرا حس نكرد،حتي كوه
و درّه هاي پر از برف و از تگرگ انبوه

كسي غروب مرا حس نكرد دريا نيز
كسي غروب مرا حس نكرد
                                   جز پاييز…

من و ...

           دو چشم شما و ....

                    همین دل ابری !

با « نه» شنیدن از توكه من كم نمی شوم!

مجنون نمـــای مــردم عالم نمی شوم

این اوّلیـــن خطای تو ، حوّای سنگدل

پنداشــــتی بدون تو آدم نمـی شوم

بعد از تو ای خزانــزده دیگر برای هر

شب بوی تشنه لب شده شبنم نمی شوم

دلخور نشو عزیز! از این خُلقِ بی خیال

گفتم كه بی تو پا پی خُلقم نمی شوم.

آه ای نگاهـهای تماشـــا  ، خداوكیل !

علّاف چشمهـــای شما هم نمی شوم.

بگذار صـادقـانه بگـویـم بدون تو

هركار می كنم…نه..نه..آدم نمی شوم.

* یک غزل دیگر از همان سالها

پاییــزم و بهـــار مرا قبضه کرده­اند
بی­تابم و قـــرار مرا قبضه کرده­اند

دستم تهی شدازطپش سرخ یک حضور
بقالهــا انــــار مـــرا قبضه کرده­اند

پرواز را بلد شده بودم ولی چه سود
هنجارها حصار مرا قبضه کرده­اند

بیهوده زخم قلب مرا بخیه می کنید
این قلب وصله دار مرا قبضه کرده اند

جا مانده از هزارهء نو سنگی ام مگر ؟!
کین گونه روزگار مرا قبضه کرده­اند

از کهکشان شهر شما طرد شد دلم
بی شرمها مدار مرا قبضه کرده­اند

مردم! برای گریهء من کم  بهانه نیست!
چشمان سوگوار مرا قبضه کرده اند.

مجاب اين هيجانْ كه تو هم نخواهی ماند
در انتظــــار مرور دو دســت بي نانم

و حرف تشنگيم را تو هم نخوانی از،
نگـــاهِ ياسِ كبــــود ِكوير ِ گلــــــــدانم

ببين چگونه دلم را به چوب مي بندند؛
هراسهايِ بزرگِ هميــــــشه پنهانم

بياو دســــت مرا با بـــهانه ای رو كن
كه عاشقم كه خرابم كه نابسامانم

*
دلم گرفته از اين چشمهاي تو خالي
مرا به شهر نگاهت ببـــر ، بگـــــردانم

یا مثل یاسهای کبود و همیشه کال
در ابتدای فصل زمستان رسیده ام

بوران پشت پنجره هم خوب دیده است
یکباره در مساحت گلدان رسیده ام

دیگر تمام شد دل گندم فریب من!
از بخت تو به سفره ای از نان رسیده ام

ای غم تو درحوالی دل، ول معطلی
در ارتباط با تو به کتمان رسیده ام

ای جاده ای که تهمت در جازدن زدی
اقرار کن که تا خط پایان رسیده ام

باور نمی کنم که صدایم زدی عزیز
باور نمی کنم که به سامان رسیده ام.
 

تازگی ها آفتاب از خود جوابش كرده است
همنشين سايه های اضطرابش كرده است

حال و روزش مثل آدم های معمولی که نیست
غیر عادی بودن دنیا خرابش کرده است

برگ را و مرگ را، پاییز را حس می کند
زرد و سرخ و ارغوانی ها مجابش کرده است

شرح حال بودنش اندازهء یک صفحه نیست،
داغ دارد؛ باغ بی برگی کتابش کرده است

ماهي روحم به اقيانوس هم راضی نبود؛
طفلكی لالايی اين بركه خوابش كرده است

طفلكی يك لحظه غفلت كرد،
                         عاشق شد...
                                   و بعــد
تازه فهميدم كسي آدم حسابش كرده است!!!

*
تازگی ها، آه اما تازگی ها ،تازگی...
تازگی ها آفتاب از خود جوابش کرده است.

• این غزل قبلاْ شکل و شمایل دیگری داشت،یعنی غزل دیگری بود که حالا از آن دوبیت باقی مانده  است ، خاصیت چاپ نشدن کتاب همین است دیگر.
• توضیح دیگر اینکه عبدالجبار کاکایی غزلی دارد با مطلع "عشق امشب انتخابم کرده است" که مصرع "همنشین اضطرابم کرده است"  هم یکی دیگر از مصاریع آن غزل است که سال ۶۹ منتشر شده است و در غزل من هم "همنشين سايه های اضطرابش كرده است" مصرع دوم غزل است که بعد ازسال ۸۰ سروده شده است.(البته اصلاْ به این توضیح اعتقاد ندارم ولی وظیفه دانستم که ذکر کنم؛در عوض  آقای کاکایی توضیحی بابت یکی از غزل هایشان به من بدهکار است)
• نمیدانم لازم است که باغ بی برگی زنده یاد اخوان را هم ذکر کنم یا نه؟! یا زرد و سرخ ارغوانی امیر حسین سام را؟!

بیگـــــانگی از پردهء این پنجــــره پر زد
اما خبــــــری در پس پاییدن من نیست

انگـــار نه انگـــــار خـــــــدا آدمـمــان كرد
در یكنفــر اندیشهء پرسیـدن من نیست

من غنچــــــه ترین حادثهء كوچهء دردم
افسوس كسی در هوس چیدن من نیست

ــ هی  موجیِِ امواج گل واشدهء عشق
چشمت به تماشای پلاسیدن من نیست...

بگذار كه زنجیر كند شب نفســــــم را
وقتی نفسی غیرت شوریدن من نیست

آی ای دل مجنون شده ام! عابر پاییز!
چیزی به زمستان و به خشكیدن من نیست...

بيا به خاطر ايمانمان به شك، باشيم